Kitabın 354. ve 355. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
Ölümler.
Rain buna inanamıyordu.
insanlar ölmüştü, gerçekten.
Bilgisayar lahoratuvarındaydı hâlâ. Belli ki burası onun yeni evi olmuştu. Hatta kendi dairesinde uyumaydı o kadar çok zaman geçmişti ki içinin neye benzediğini bile unutmuştu. Bu zamanlarda uyku onun için bir lükstü. Zaten istese de uyuyamazdı.
Ölümleri duyduğu ilk anda müsaade isteyip lavaboya gitti. Sonra tuvaletin yanına çöktü ve içinde bir şey kalmayana dek kustu. Mide bulantısı geçtiğinde ellerini yıkayıp aynada yansımasına baktı bir süre. Ona bakan insanı tanımadığını itiraf etmekten utanıyordu. Bir zamanlar kızların bayıldığı o genç ve hevesli yüz yok olmuştu. Son birkaç haftada en az beş yaş yaşlanmıştı. Beti benzi atmış, şişmiş gözlerinin altında torbalar oluşmuş ve geçen gün saçında birkaç beyaz tel yakalamıştı. Beyaz saç mı? Hem de yirmili yaşlarının başında?
Bunların hiçbirinin bir önemi yoktu; ne görüntüsü, ne kibri, ne gururu. Bunların hiçbirini hak etmiyordu. İnsanlar hayatlarını kaybetmişlerdi ve sorumlusu oydu. Bu asla kabullenebileceği bir şey değildi.
Dr. Beaumont hâlâ yanında, hâlâ bu suçta ortağıydı. Tuhaf bir şekilde, geçen haftaki olaylar onun üzerinde bambaşka bir etki göstermişti. Neredeyse ışık saçıyordu. Dudakları daha kırmızı, yanakları daha pembe, uykusuzluğuna rağmen gözleri daha parlaktı. Fakat Rain'in ona duyduğu tüm yakınlık ortadan kalkmıştı. Midesini bulandırıyordu artık. Bu ölümlerden, neredeyse flört eder bir tavırla, 'bizim küçük sırrımız' diye bahsetmişti. Korkunçtu.
Rain'in ne yapacağı ya da durumu nasıl idare edeceği konusunda en ufak bir fikri yoktu. Bu durumu birilerine, Anita'dan daha kıdemli birilerine, daha önce söylemiş olmayı isterdi. Gerçi bu lanet olasıca organizasyon o kadar gizli işliyordu ki Anita'nın üstünün kim olduğu hakkında en ufak bir fikri bile yoktu. Hem, onun sözüne karşılık Rain'e kim kulak verirdi? Şirket için yaptığı onca şeyden sonra. Anita olmadan şirket bir hiçti ve Anita da bunu biliyordu.
"Bu bir cinayet değil, bunu biliyorsun değil mi?" demişti önceki gece birlikte haberleri izlerlerken. "Biz bu ölümlerden doğrudan sorumlu değiliz."
Rain ise hâlâ dehşetle uluslararası televizyon ekranında olan bitene bakıyordu.
"Fakat masum da değiliz," diye mırıldandı. "Daha erken harekete geçmiş olsaydık bu insanlar hâlâ hayatta..."
"Bundan emin olamazsın." "Elbette olurum!"
Bu kitabı KitapGalerisi'nden bu linke tıklayarak satın alabilirsiniz.Rain buna inanamıyordu.
insanlar ölmüştü, gerçekten.
Bilgisayar lahoratuvarındaydı hâlâ. Belli ki burası onun yeni evi olmuştu. Hatta kendi dairesinde uyumaydı o kadar çok zaman geçmişti ki içinin neye benzediğini bile unutmuştu. Bu zamanlarda uyku onun için bir lükstü. Zaten istese de uyuyamazdı.
Ölümleri duyduğu ilk anda müsaade isteyip lavaboya gitti. Sonra tuvaletin yanına çöktü ve içinde bir şey kalmayana dek kustu. Mide bulantısı geçtiğinde ellerini yıkayıp aynada yansımasına baktı bir süre. Ona bakan insanı tanımadığını itiraf etmekten utanıyordu. Bir zamanlar kızların bayıldığı o genç ve hevesli yüz yok olmuştu. Son birkaç haftada en az beş yaş yaşlanmıştı. Beti benzi atmış, şişmiş gözlerinin altında torbalar oluşmuş ve geçen gün saçında birkaç beyaz tel yakalamıştı. Beyaz saç mı? Hem de yirmili yaşlarının başında?
Bunların hiçbirinin bir önemi yoktu; ne görüntüsü, ne kibri, ne gururu. Bunların hiçbirini hak etmiyordu. İnsanlar hayatlarını kaybetmişlerdi ve sorumlusu oydu. Bu asla kabullenebileceği bir şey değildi.
Dr. Beaumont hâlâ yanında, hâlâ bu suçta ortağıydı. Tuhaf bir şekilde, geçen haftaki olaylar onun üzerinde bambaşka bir etki göstermişti. Neredeyse ışık saçıyordu. Dudakları daha kırmızı, yanakları daha pembe, uykusuzluğuna rağmen gözleri daha parlaktı. Fakat Rain'in ona duyduğu tüm yakınlık ortadan kalkmıştı. Midesini bulandırıyordu artık. Bu ölümlerden, neredeyse flört eder bir tavırla, 'bizim küçük sırrımız' diye bahsetmişti. Korkunçtu.
Rain'in ne yapacağı ya da durumu nasıl idare edeceği konusunda en ufak bir fikri yoktu. Bu durumu birilerine, Anita'dan daha kıdemli birilerine, daha önce söylemiş olmayı isterdi. Gerçi bu lanet olasıca organizasyon o kadar gizli işliyordu ki Anita'nın üstünün kim olduğu hakkında en ufak bir fikri bile yoktu. Hem, onun sözüne karşılık Rain'e kim kulak verirdi? Şirket için yaptığı onca şeyden sonra. Anita olmadan şirket bir hiçti ve Anita da bunu biliyordu.
"Bu bir cinayet değil, bunu biliyorsun değil mi?" demişti önceki gece birlikte haberleri izlerlerken. "Biz bu ölümlerden doğrudan sorumlu değiliz."
Rain ise hâlâ dehşetle uluslararası televizyon ekranında olan bitene bakıyordu.
"Fakat masum da değiliz," diye mırıldandı. "Daha erken harekete geçmiş olsaydık bu insanlar hâlâ hayatta..."
"Bundan emin olamazsın." "Elbette olurum!"
kitap
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder