Kitabın 161. sayfasından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
OYUNCULUK
Sinemaya başladığım ilk yıllarda, henüz 16 yaşındayken, Artist dergisinden gazeteci Gündoğan Tuncer benimle yaptığı röportajda soruyor: "Film çevirirken neler hissedersiniz?"Adeta bu dünyadan uzaklaşırım. Çok tesir altında kalıyorum, hatta hususi hayatımda bile uzun müddet filmde oynadığım kadının hayatını yaşıyorum. Geçenlerde bir gün film çevirirken kendimi konuya o kadar kaptırmıştım ki rejisör kameraya stop demiş de ben hiç farkında değilim. Rolümü oynamaya devam ediyordum, birden etrafımda gülüşmeler duydum. Sonradan çok utandım ama iş işten geçmişti."
Oyuncu olmanın kuralı başka biri olabilmek, kendin değil o olmak. Benimle sinemada acemilik yıllarımda yapılan röportajda, oyunculuğu bilmeden, farkında olmadan, bana öğretilmeden "oynadığım kadının hayatını yaşıyorum" diye oyunculuğu ifade edebilmişim. İçimde varolan hissediş, duyuş başkasının acısını hissetmeme, algılamama neden olmuş ve farkında olmadan, kendiliğinden oyunculuğun ilk kuralını yakalamışım. Daha sonraki yıllarda bu yeteneğimi farkedip geliştirmeye çalıştım. Yeşilçam sineması döneminde oynadığımız rollerde, nasıl olsa seyirci beğeniyor düşüncesi vardı. Sorumluluk üstlenmediğimiz için rahattık. Oyuncu olarak eleştirileceğiz korkusu yoktu. Aynı roller, kusursuz, hatası olmayan tipler, daha sonraki yıllarda hatasıyla, günahıyla, zaaflarıyla, iyi-kötü yanlarıyla daha gerçek, yaşayan karakterlere dönüşünce, oyunculuk adına o karakter üstünde düşünmek, çalışmak sorumluluğu ortaya çıktı. Bu sorumluluk duygusuyla oyunculuğumu önemsemeye başladım.
Yıllar önce senaryoyu bir defa okurdum; ama artık filme başlamadan önce gelen senaryo elimden düşmez, defalarca okurum. Rolü de sevmişsem artık o senaryonun tutsağıyımdır. Adeta benliğimi ele geçirir.
kitap
