Kitabın 70. ve 71. sayfasından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
Sonny, Auberon'u ziyaretinden sonra, saraydaki eski dairesine gitti. Yırtık pırtık kıyafetlerini çıkarıp eski yatağına tırmanır tırmanmaz, vücudu yorgunluğa yenik düştü. Anında derin ve rüyasız bir uykunun kollarına yuvarlandı.
Sabah banyo yaptı ve Auberon'un şifacılarından birini çağırdı. Her yanı ayrı ağrıyordu. Bir an önce kendiyle ilgilenmezse, yakında işe yaramaz bir hâle gelecekti. Şifacı, Sonny'nin yaralarına ve çürüklerine merhemler sürdü. Gereken yerleri sardı ve birkaç dikiş attı. Genç Janus şimdi kendini çok daha iyi hissediyordu. En azından, sendelemeden ayakta durabiliyordu.
Nihayet ahırlara indiğinde, vakit öğleyi geçiyordu. Fenris Kurt'unu onu beklerken bulunca hem şaşırdı hem de suratı asıldı. Fenris, Lucky'nin bölmesinin yanındaki bir tabureye tünemiş, kışın soğuğundan korunmak için kalın,
yün bir pelerine sarınmıştı.
"Kelley nerede?" diye bağırdı Sonny, yumruklarını sıkarak. "Ne yaptın ona?"
"Evinde." Fenris, üzerine yürüyen Sonny'yi durdurmak için elini kaldırdı. "Merak etme, İrlandalı Gwynn onu evine yolladı."
"Ne karşılığında?"
"Hiçbir şey!" dedi Fenris sertçe. "Kahretsin. Auberon bütün ev halkını birer paranoyağa dönüştürmüş." Sıkıntıyla iç çekti. "Ana kapıdaki muhafızlar, neredeyse zorla üzerimi
arayacaklardı."
"Neredeyse mi?"
Kurt'un suratına buz gibi bir gülümseme yayıldı. "Elini seve seve kırabilecek bir adamı aramak istemezsin, öyle değil mi?"
Sonny, Fenris'in konuşurken iki elini birden kullandığını fark etti. Omuz askısını çıkarmıştı ve tamamen iyileşmiş görünüyordu. Doğrusu bu biraz şaşırtıcıydı. Fenris'in ciddi sakatlıkları vardı. Onlardan kurtulmak için güçlü bir sihre ihtiyaç duymuş olmalıydı.
Bu kitabı KitapGalerisi'nden bu linke tıklayarak satın alabilirsiniz.kitap
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder