Kitabın 17.18. ve 19. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
CİSÎMLEŞTİRMEYE GEÇİŞ
.. .. 19..
Bugünkü derste özel bir şeylerin olacağını tahmin ettik çünkü salonun ve sahnenin giriş kapısı kapalıydı. Üstelik bir içeri bir dışarı koşuşturan Rakhmanov, her defasında kapıları dikkatlice kapatıyordu. İçeride bir şeylerin olup bittiği aşikârdı. Bunlar yetmezmiş gibi, beklediğimiz koridorda -yine olağan dışı bir biçimde- tanımadığımız yüzler vardı.
Öğrenciler kendi aralarında fısıldaşıyordu. O yeni yüzlerin, bize en bilinmedik, en olağan dışı konuları öğretecek kişiler olduğu sonucuna ulaştılar.
Sonunda, kapalı kapılar açıldı. Rakhmanov belirdi ve bizi içeri çağırdı.
Salon, ihtiyar Rakhmanov'un tarzında az çok dekore edilmişti.
Konuklar için bir sıra sandalye dizilmişti, Üzerlerinde küçük dövizler vardı. Daha önce duvara asılan diğer dövizlerle aynı renk ve şekildeydiler. Tek fark, yazılı olan ifadelerdeydi.
Yeni dövizlerde şöyle yazıyordu: "şarkı söylemek," "sesi yönlendirmek," "diksiyon," "konuşmanın yasaları," "tempo-ritim," "anlatımcı hareket," "dans," "jimnastik," "eskrim/' "akrobasi."
"Hayır!" sesleri yükseldi. "Bütün yıl boyunca bunları yapmak zorunda kalacağız!"
Çok geçmeden Tortsov geldi. Yeni öğretmenleri selamdı ve bize dönüp kısa bir konuşma yaptı. Neredeyse kelimesi kelimesine şunları söyledi:
"Okuldaki ailemize, yetenekli insanlardan oluşan bir grup katıldı. Deneyimlerimizi ve çalışmalarımızı paylaşmak istiyorlar.
"Rakhmanov, yorulmak nedir bilmeden, buradaki eğitini hakkında yeni materyaller hazırladı. Bugünün, hafızalarınıza özel bir gün olarak kazınabilmesi için.
"Bütün bunlar, çalışma programımızda yeni bir aşamaya ulaştığımız anlamına geliyor.
"Şimdiye kadar, sanatımızın ve psiko-tekniğin içsel boyutuyla ilgilendik.
"Bugünden sonra, cisimleştirme ve dışsal teknik için kullandığımız bedenimiz üzerinde çalışacağız. Burada, bu tiyatroda, bedensel enstrümanımızın rolüne olağanüstü bir önem atfediyoruz. Zira oyuncunun görünmez olan yaratıcı hayatını görünür kılan şey odur.
"Cisimleştirme, 'insan ruhunun hayatını' aktarabildiği ölçüde önem taşır.
"Deneyimlemek hakkında epeyce şey söyledim, ama ilham ve bilinçdışı ile bağlantılı olarak bilmeniz gerekenlerin önemli bir kısmını henüz anlatmadım.
"DeneyimIemenin teknik aracını, hammaddenizi bulabileceğiniz yer burasıdır.
"Bilinçdışı deneyimleri cisimleştirmek için kullandığımız teknikler, soğuk hesaplamalara yanıt vermez. Onların da zihinlerimizi çoğu zaman bilinçdışı ve sezgisel bir biçimde cisimleştirmesi gerekir.
"Bu, bilinçli zihnin ötesindedir. Bunu yalnızca doğa başarabilir. Doğa en yaratıcı sanatçıdır ve en üstün teknik üstattır. Deneyimleme ve cisimleştirmenin hem içsel hem de dışsal aracını kontrol etme gücü sadece ondadır. Bedenimizin vokal ve fiziksel enstrümanını oluşturan ham maddeyi kullanarak, maddi olmayan hislerin vücut bulmasını sadece doğanın kendisi sağlayabilir.
"Ancak bu zorlu çalışmada, yaratıcı güçlerimizi kullanarak ilerlememiz gerekir. Bunlar hiç zarar vermez, tam tersine bize doğanın sunmuş olduğu şeyleri doğal bir kusursuzluk haline taşır. Bir başka deyişle, fiziksel enstrümanımızı, doğanın isteklerine bütün parçalarıyla yanıt verebilmesi için geliştirmemiz ve hazırlamamız gerekir.
"Sesimizi ve bedenimizi, doğayı temel olarak geliştirmeliyiz. Bu, uzun ve sistematik bir çalışma gerektirir. Bugünden itibaren bu çalışmaya odaklanacağım. Eğer bu çalışmayı yapmazsanız, fiziksel enstrümanınız, doğanın ona tayin ettiği işi yapamayacak kadar hanı kalır.
"Chopin'in müziğinin inceliğini, bir trombonla yansıtamazsınız. Bilinçdışı hislerin zarafetini, fiziksel enstrümanınızın gelişmemiş parçalarıyla ifade edemezsiniz. Özellikle de akortsuz bir müzik enstrümanı gibiyse bunu asla başaramazsınız.
"Doğanın bilinçdışı bir biçimde yarattığı şeyleri, hazırlanmamış bir bedenle aktarabilmeniz imkânsızdır. Beethoven'in Dokuzuncu Senfonisi'ni akortsuz enstrümanlarla çalmaya çalışmak kadar imkânsızdır.
"Sanatçı ne kadar büyük olursa, yaratıcı çabaları ne kadar incelikli ise, o kadar çok çalışmaya ve tekniğe ihtiyaç duyar.
"Bedeninizi geliştirin ve doğanın verdiği içsel yaratıcı komutlara uymasını sağlayın..."
Bu konuşmanın ardından, Tortsov öğrencileri tek tek öğretmenlere tanıttı. Ama yalnızca adımızı söylemekle yetinmedi, hepimize ilk gösterideki rollerimizi oynattı ve öğretmenlerin bizi oyuncular olarak tanımasını sağladı.
Ben de Othello'daki sahnemi oynadım.
Nasıl mı? Kötü oynadım. Çünkü rolde kendimi göstermeye çalıştım; sadece sesimi, bedenimi ve hareketlerimi düşünebildim. Hepimizin bildiği gibi, güzel görünme çabası sadece ve sadece kasları gerginleştirir ve her gerginlik bir engeldir. Ses kısılır ve kaslar düğümlenir.
Bu kitabı KitapGalerisi'nden bu linke tıklayarak satın alabilirsiniz.
kitap
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder