Kitabın 136. ve 137.sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
Floresan lambalar titreşerek canlanıyor ve sonra duruluyor. Suratlarımız başlarımıza yansıtılmış, renksiz hologramlar gibi. Garaj, biçilmiş çim ve odun kokuyor. Duvarlardaki çivi ve kancalarda alet edavat asılı ve raflardan birinde de bir kuş kafesi duruyor. Garajın ortasında duran jaguar dışında, her şey gerçeküstü görünüyor.
"Neredeyse hiç kullanılmadı," diyor Bayan Reigen-bach ve arabaya bakınca belli de oluyor. Elimi arabanın alçak tavanında gezdirdiğimde, ellerim tertemiz kalıyor. Belli ki, arabayı haftada bir garajdan çıkarıp, yıkayıp tekrar garaja sokuyorlar.
"Şık, değil mi?" diye soruyor babam.
Jaguar o kadar kırmızı ki, insan cilalandığı kanın kokusunu duyar gibi oluyor. Babam arabayı profesyonel bir şekilde teftiş ediyor, sırayla bütün lastiklere birer tekme atıyor, bu sırada Bayan Reigenbach da çıkışa gidip, yolun açık olup olmadığına bakıyor.
"Arabamı durdurup, direksiyonda Neil'i buldukları zaman yüzlerinin alacağı hali görmek isterdim doğrusu," diyor babam beş dakika içinde belki otuzuncu defa. "Salaklar! Gerçekten görmek isterdim suratlarının alacağı şekli."
Ben, babamın deliryum halinde olduğu düşüncesindeyim. Villaya geldiğimizden beri belli bir insanla konuşmuyor. Kendi kendine söyleniyor ve sürekli olarak portakal suyu içiyor. Gören de, babamın portakal suyuyla çalıştığını sanacak.
İki aynasızın def edilmesinden beri, şu anda da dudaklarına götürdüğü bir buçuk litrelik Yüksek Vitamin C kutusu babamın elinden düşmedi.
"Tamam çıkabilirsiniz," diye sesleniyor Bayan Reigenbach garajın kapısından.
Babam elindeki portakal suyunu yere koyuyor ve ağzını siliyor. Bana, sanki onu silahla tehdit etmişim gibi bakıyor.
"Çıkabilirsiniz de ne demek?"
"Tek başına gideceğini düşünmüyorsun, herhalde," diyorum.
"Ya nasıl gideceğimi sanıyorsun sen?" "Tabii ki benimle birlikte." "Beni güldürme, Lukas." "Ne yani, tutup da seni..."
kitap
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder