Kitabın 146. ve 147. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
Karakoldan çıkınca akşama kadar dolaşıp geç vakit eve geldim. Kendimi yatağa attığımda günün yorgunluğunu ve yıpratıcı üzüntüsünü yaşıyordum. Daha doğrusu, yüreğimi saran kara bulutlarla boğuşuyordum. Bundan sonraki gecelerimin yalnızlığını düşünüp kahroluyordum. Bu hayatta kimseciklerimin olmamasına üzülüyordum. O gece göz kapaklarım daha fazla uykusuzluğa direnemeyip ağır ağır kapanırken, ertesi gün için bir karar aldım. Yarın yataktan kalkar kalkmaz ilk işim eve yardımcı bir kadın bulmak olacaktı.
Uykuya daldığımda yorgunluktan kemiklerimin sızladığını hissettim. Ne kadar vakit geçtiğini bilmiyorum; ama bir süre sonra bir ses duydum. Ses kulağıma şöyle fısıldıyordu: "Sevgilim, sevgilim... Bu sene de bizi yine ziyarete gelecek misin?"
O gece uykuya dalarken bir taş gibi ağırlaşan göz kapaklarım, bir kuşun tüyü hafifliğinde açıldı. Komodinin üzerindeki gece lambasını yaktım. Boynumdan sırtıma terin indiğini hissedebiliyordum. Yataktan fırladım. Mutfağa geçtim. Bir bardak suyu kana kana içtim. Duvarda asılı olan Saatli Maarif Takvimi'ne baktım. Takvimin yapraklarını hızlıca çevirmeye başladım. 4 Temmuz gününe geldiğimde durdum. Buğulu gözlerle o tarihe baktım. Hayatımı değiştiren tarihe bir kez daha lanet okudum. Elimde tuttuğum bu tarihin sayfasını, bir imkânım olsaydı şayet kendi ellerimle silip atmak isterdim hayatımdan. O anda beynim bir hesap yapma gereği bile duymadan ta o zamandan bu zamana geçen yılları dudaklarım bir çırpıda kulağıma haykırdı. Hâlbuki o talihsiz kaza daha dün gibi ak-lımdaydı. Otuz dört yıl bitmiş, otuz beşinci yılına giriyordu. Koskoca otuz beş yıl. Dile kolay. 4 Tem-muz 1970 yılından bu zamana kadar geçen koca otuz beş yıl. Karım Eliana'yı ve kızlarım Ayşe ile Zeynep'i kaybedişimin üzerinden koskoca otuz beş yıl geçmek üzereydi. O gece rüyama girip kulağıma fısıldayan da rahmetli karım Eliana'dan başkası değildi. Dünyanın neresinde olursam olayım Eliana her yıl rüyama girip, ölüm yıldönümlerinde onları ziyaret etmem için beni yanlarına çağırıyordu...
Uykuya daldığımda yorgunluktan kemiklerimin sızladığını hissettim. Ne kadar vakit geçtiğini bilmiyorum; ama bir süre sonra bir ses duydum. Ses kulağıma şöyle fısıldıyordu: "Sevgilim, sevgilim... Bu sene de bizi yine ziyarete gelecek misin?"
O gece uykuya dalarken bir taş gibi ağırlaşan göz kapaklarım, bir kuşun tüyü hafifliğinde açıldı. Komodinin üzerindeki gece lambasını yaktım. Boynumdan sırtıma terin indiğini hissedebiliyordum. Yataktan fırladım. Mutfağa geçtim. Bir bardak suyu kana kana içtim. Duvarda asılı olan Saatli Maarif Takvimi'ne baktım. Takvimin yapraklarını hızlıca çevirmeye başladım. 4 Temmuz gününe geldiğimde durdum. Buğulu gözlerle o tarihe baktım. Hayatımı değiştiren tarihe bir kez daha lanet okudum. Elimde tuttuğum bu tarihin sayfasını, bir imkânım olsaydı şayet kendi ellerimle silip atmak isterdim hayatımdan. O anda beynim bir hesap yapma gereği bile duymadan ta o zamandan bu zamana geçen yılları dudaklarım bir çırpıda kulağıma haykırdı. Hâlbuki o talihsiz kaza daha dün gibi ak-lımdaydı. Otuz dört yıl bitmiş, otuz beşinci yılına giriyordu. Koskoca otuz beş yıl. Dile kolay. 4 Tem-muz 1970 yılından bu zamana kadar geçen koca otuz beş yıl. Karım Eliana'yı ve kızlarım Ayşe ile Zeynep'i kaybedişimin üzerinden koskoca otuz beş yıl geçmek üzereydi. O gece rüyama girip kulağıma fısıldayan da rahmetli karım Eliana'dan başkası değildi. Dünyanın neresinde olursam olayım Eliana her yıl rüyama girip, ölüm yıldönümlerinde onları ziyaret etmem için beni yanlarına çağırıyordu...
Bu kitabı KitapGalerisi'nden bu linke tıklayarak satın alabilirsiniz.
kitap
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder