Kitabın 120. ve 121. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
Don Julius'un Cesky Krumlov'a yerleşmesinden iki ay sonra kasabaya bir ziyaretçi daha geldi.
Gelen, tüm Avusturya'da ve imparatorluk topraklarında hacamat yöntemleriyle ünlenmiş olan Doktor Thomas Min-gonius'tu. Berber Pichler, Herr Weiss'ten doktorun geleceğini bildiren mektubu aldığında gözlerine inanamadı.
"Bu doktor Avrupa'nın en iyilerinden biri. Jan Jesenius'tan sonra en iyi ikinci doktor!"
"Sen Prag'dayken buraya yıkanmaya gelen Horcicky de çok iyi bir doktor galiba baba," dedi Marketa.
Babası bu söylediğini çok önemsemediğini belirtecek şekilde salladı elini.
"Doktor Horcicky sıkıcı bitkiler ve güzel çiçeklerle uğraşıyor, insanoğlunun saf kanıyla değil. Onun tıbbi uygulamaları çok zayıf; kocakarı ilaçlarından bir farkı yok. Ama Mingonius, işte o gerçek bir cerrah, ünlü bir hacamatçı! Birkaç dakika bile onun yanında olup soru sorabilmek için nelerimi vermezdim!"
Sanki bu isteği tepelerin, ovaların ötesinden duyulmuş ve duaları kabul edilmişti Pichler'in. Yeni ziyaretçinin gelişinin üzerinden iki gün geçmemişti ki, bir uşak Pichler'e Doktor Mingonius tarafından ince parşömen üzerine özenle yazılmış bir mesaj getirdi.
"Burada Don Julius'un hizmetindeyim ve bana yardımcı olup olamayacağınızı bilmek istedim. Yakın bir gelecekte yardıma ihtiyacım olacak ve Viyana'dan Herr Weiss sizin yetenekli bir berber-cerrah olduğunuzu söyledi."
Pichler böyle bir fırsat yakaladığına inanamıyordu.
"Doktor Mingonius'un yardımcısı olacağım!" dedi. Mektubu okurken elleri titriyordu. "Kralın özel doktorunun yardımcısı olacağım!"
"Kraliyet ailesine hizmet edeceksin! Kendi kan çanaklarında Habsburg kanı göreceksin!" dedi karısı ellerini birbirine sımsıkı kenetleyerek.
Pichler kaşlarını çatıp karısına baktı ve tam bir şey söyleyecekken vazgeçti.
"Marketa!" diye seslendi. "Kan akıtmak için gereken aletlerimi hazırla. Sadece en iyilerini al ve neşteri hileyle. Kristal hacamat bardağını koy, evet en iyisi olsun. Bir de kenarı kırık olmayan seramik kan çanağım hazırla."
"Sana temiz bir gömlek vereyim. Kilisede vaftizlere giydiğin beyaz gömleği giy," dedi karısı.
Bir saat sonra Pan Pichler hamamdan şatoya giden dik yokuşu tırmanıyordu.
kitap
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder