Kitabın 104. ve 105. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
"Yaşamak ne kadar zor," diyordu Paolo kendi kendine. "Ve her şey ne kadar karmaşık, çarpık, hırpalanmış; tıpkı bozkırların kuru ve ölü ağaçlan gibi."
Yürürken elini cebine sokmuş, parmaklarının ucuyla sarı şekere dokunuyordu. Bir anlamda, o ve Angel'in Punta Arenas'tan özgür ve zengin ayrılacakları düşünülürse, şekerin gerçekten de uğur ve mutluluk getirdiği söylenebilirdi... Ama öyle bile olsa, şekerin sahip olduğu güçlerden kuşku duyuyordu. Mutluluk, soğuk bir gece vakti parça parça dökülen ve her an üstünden düşebileceğin bir yalıyarın kıyısında koşarak kaçmaya bu kadar benzememeliydi. Mutluluk, eğer varsa, daha çok bankadaki duvardan duvara halıya, ısıtma sistemine, kalın kürklü koyuna benzemeliydi. Oğlunu kucağına almayı bilen bir baba, bir anne olmalıydı mutluluk; gizli gizli dünya seyahatine gitmeyen bir arkadaş, polise portreler vermek yerine yalnızca balıkçı limanlan çizen bir kadın olmalıydı,..
Ama o an için Paolo elindekiyle yetinmek zorundaydı: Çalman paralar ve Angel. Angel ve bıçağı. "Acıktım," dedi. "Ben de."
"Bacaklarım ağrıyor." "Seni taşımamı ister misin?" "Uzun süre taşıyamazsın. Ağırım." "Benim için hafifsin."
Angel durdu, Paolo'yu kaldırdı ve başının üstünden geçirip omuzuna oturttu. Oldukça aydınlık bir geceydi. Devasa bir Ay onları izliyor, fener görevi görüyordu. Yalıyarın aşağısında, dalgalar durmaksızın çarpışıyor, parçalanıyordu. Paolo'nun atlamak istediği noktayı geride bırakalı çok olmuştu.
"Acaba dağcı Ölmüş müdür, merak ediyorum," dedi Paolo.
Angel'in gülümsemesini görmedi ama duydu. Belçikalıyla karşılaşmalarından bu yana çok az zaman geçmiş olmasına rağmen uzak bir dönemden, Nuh Nebi'den söz ediyor gibiydiler.
"Luis ve Delia..."
"Bırak oldukları yerde kalsınlar. Onları bir daha görmeyeceğiz, ne güzel."
Angel yoldaki çakıllara ve deliklere daha da dikkatli bakıyordu. Omuzlarında, çocuk bir o yana bir bu yana yavaşça sallanıyordu; iki kafalı, acayip bir hayvana benziyorlardı.
Yürürken elini cebine sokmuş, parmaklarının ucuyla sarı şekere dokunuyordu. Bir anlamda, o ve Angel'in Punta Arenas'tan özgür ve zengin ayrılacakları düşünülürse, şekerin gerçekten de uğur ve mutluluk getirdiği söylenebilirdi... Ama öyle bile olsa, şekerin sahip olduğu güçlerden kuşku duyuyordu. Mutluluk, soğuk bir gece vakti parça parça dökülen ve her an üstünden düşebileceğin bir yalıyarın kıyısında koşarak kaçmaya bu kadar benzememeliydi. Mutluluk, eğer varsa, daha çok bankadaki duvardan duvara halıya, ısıtma sistemine, kalın kürklü koyuna benzemeliydi. Oğlunu kucağına almayı bilen bir baba, bir anne olmalıydı mutluluk; gizli gizli dünya seyahatine gitmeyen bir arkadaş, polise portreler vermek yerine yalnızca balıkçı limanlan çizen bir kadın olmalıydı,..
Ama o an için Paolo elindekiyle yetinmek zorundaydı: Çalman paralar ve Angel. Angel ve bıçağı. "Acıktım," dedi. "Ben de."
"Bacaklarım ağrıyor." "Seni taşımamı ister misin?" "Uzun süre taşıyamazsın. Ağırım." "Benim için hafifsin."
Angel durdu, Paolo'yu kaldırdı ve başının üstünden geçirip omuzuna oturttu. Oldukça aydınlık bir geceydi. Devasa bir Ay onları izliyor, fener görevi görüyordu. Yalıyarın aşağısında, dalgalar durmaksızın çarpışıyor, parçalanıyordu. Paolo'nun atlamak istediği noktayı geride bırakalı çok olmuştu.
"Acaba dağcı Ölmüş müdür, merak ediyorum," dedi Paolo.
Angel'in gülümsemesini görmedi ama duydu. Belçikalıyla karşılaşmalarından bu yana çok az zaman geçmiş olmasına rağmen uzak bir dönemden, Nuh Nebi'den söz ediyor gibiydiler.
"Luis ve Delia..."
"Bırak oldukları yerde kalsınlar. Onları bir daha görmeyeceğiz, ne güzel."
Angel yoldaki çakıllara ve deliklere daha da dikkatli bakıyordu. Omuzlarında, çocuk bir o yana bir bu yana yavaşça sallanıyordu; iki kafalı, acayip bir hayvana benziyorlardı.
Bu kitabı KitapGalerisi'nden bu linke tıklayarak satın alabilirsiniz.
kitap
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder