Kitabın 17. ve 18.sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
İklim Değişikliğinin Jeopolitiği
Biraz önce anlattığım senaryo, iklim modelcilerinin ürettikleri türden değil; onlar akıllı davranıp öngördükleri değişikliğin politik, demografik ve stratejik etkilerini tanımlamaktan uzak dururlar. Benim senaryom aynı zamanda 2045 yılı için küresel ortalama ısının modellemelerin çoğunun tahmin ettiğinden daha yüksek olacağını ileri sürüyor. Ama o tarihe kadar, 2,8 derece daha yüksek olma olasılığı da var, özellikle de bazı pozitif tepki mekanizmalarının—okyanuslardaki karbon gömülümünün daha az olması, donmuş kara parçalarının sürekli erimesi ve yaz mevsiminde Kuzey Buz Denizinin buz tutmaması gibi—bu dönemde işlemeye başlaması halinde. Ne yazık ki, tropikal okyanuslardan, donmuş kara parçası (permafrost) kuşağı ve Kuzey Buz Denizi'nden elde edilen yeni veriler, bütün bu tepkilerin beklenenden çok daha erken, şimdilerde başlayabileceğine işaret ediyor.
Senaryo ayrıca gezegendeki hükümetlerin, küresel sera gazı emisyonlarını halen yüzde 80 düşürmemiz gerektiği şeklindeki yirmi yıllık fırsat penceresinden faydalanmayacaklarını varsayıyor. Yüzyılın ortasında dünyanın küresel ısınmanın bir üst kademesine çıkacağını, gezegen ısısının o sırada ortalamanın 2-3 derece üzerinde olduğunu ve yüzyılın sonunda 8, 9, ya da 10 derece daha sıcak olacağını farz ediyor. Bu dünyayla ilgili endişelerimiz yalnızca daha sıcak yazlar, daha büyük kasırgalar, yükselen deniz seviyesi ve hayatta kalabilmek için yüzen kutup ayıları değil. Açlıktan dolayı kitlesel ölümlerden ve bayağı olası görünen nükleer savaşlardan kaçınmaya çalışıyoruz—ve olasılıklar hiç iyi değil.
Bu, küresel olarak gıda üretimi yetersiz olduğu için, ne miktarda olursa olsun gıda ithalatının artık hiçbir fiyata yapılamayacağı bir dünya. Ama yine de görece kazananlar ve görece kaybedenler var: Üst enlemlerdeki ülkeler—Kuzey Avrupa, Rusya, Kanada—halen kendilerini besleyebilecek kadar yağmur alabiliyorken, orta enlemlerdeki ülkeler ciddi sorunlarla karşı karşıya. Birleşik Devletler bile, Mississippi'nin batısındaki yüksek ovalara düşen yağmur kesilip de kuraklık güneydoğuyu ısrarla kuşatınca ve Central Valley California'ya sulama suyu sağlayan nehirler yazları kurumaya başlayınca, verimli topraklarının büyük bölümünü kaybetti. Akdeniz'in kuzeyindeki (güneyindekilerden bahsetmiyorum bile) İspanya, İtalya ve Türkiye gibi daha küçük ülkeler, tüm topraklarının çöle dönüştüğünü ve artık nüfuslarını besleyemeyeceklerini görüyorlar. Kuzey Çin ovalarına yağmur getiren kuzeydoğu musonu kesildi ve Güney Çin'i sulayan nehirler de California'nın suyunu sağlayan nehirlerle aynı kaderi paylaşarak kış ayları dışında tamamen kuruyorlar.
Bu, insanların açlıktan ölmeye başladığı bir dünya ama kıtlık karşısında uyuşuk bir tevekküle bürünen çaresiz köylülerin oluşturduğu o alışıldık görüntüyü sergilemiyor. Şimdi kurbanların bazıları tam olarak gelişmiş ve teknoloji konusunda uzman ülkeler; onların vatandaşları, yasadışı olsa da onları kurtarabilecek bir yardım kaynağı olduğu sürece çocuklarının açlıktan ölüşünü seyretmeyecekler. Dolayısıyla, kendilerini hâlâ besleyebilen—ama yedek yiyecekleri olmayan ya da çok az olan— şanslı kuzey ülkelerinin, kapılarına dayanan aç sığınmacı sürülerini, çok büyük olasılıkla zor kullanarak geri çevirebilmeleri gerekir. Ayrıca tehditlerle kendilerinden zorla yiyecek koparmaya çalışan komşularıyla da baş edebilmeleri gerekir—ve bu çaresiz komşuların nükleer silahları olabilir. Mantıklı olma çağrıları anlamsız olacaktır, çünkü mantıklı olan, ulusların kitleler halinde açlıktan ölümleri önlemek için ellerinden gelen her şeyi yapmalarıdır.
İklim modelcileri bu tür senaryolar üretmeyecekse, kim üretecek? Ordu tabii ki...
kitap
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder