Kitabın 288. ve 289. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
"Ve sonra savaş başladı.
Dostumu yedek üsteğmen olarak bir hafif süvari alayına verdiler. Rus sınırında konuşlandırılmış alayındaki görevine, savaşın hemen ilk günlerinde başlaması gerekti. Gwendolin, kentimizde yaşayan annesi ile babasının yanına yerleşti. Dostum, karısıyla yollamış olduğu mektubunda benden, bu yıl kaplıcadaki görevime giderken onu da yanıma almamı ve kendisine 'göz kulak olmamı' -tam olarak böyle yazıyordu- rica ediyordu.
Sizin de bildiğiniz gibi o yıllarda insanlar cepheye birkaç aylığına yollandıklarını sanıyordu. Ben ise bunun çok daha uzun, belki de birkaç yıl süreceğini tahmin ediyordum. Karısına 'göz kulak olmayı' pek beceremeyeceğimden de emindim. Fakat yine de dostumun benden istediğini yerine getirdim ve kaplıcadaki görevime giderken karısını da beraberimde götürdüm.
Fakat ne yazık ki aradan daha birkaç hafta geçmeden cephe doktoru olmak üzere çağrı aldım. Bunun üzerine de dostumun karısı Gwendolin'i, askere çağrılmayan -kamburu vardı- bir meslektaşımın 'koruması altına' bırakmak zorunda kaldım.
Cepheden geri dönmem tam iki yıl sürdü. Orada son olarak tifo hastalarının yattığı bir hastanede görev yapmış ve aynı hastalığa yakalanmıştım. Sabahları üniformam üzerimde hasta askerleri, öğleden sonra da kocaları cephede olan hasta kadınları muayene etmeye başladım. O yıllar kentteki yalnız kadınlar için çok uygun bir süreçti. Dostumun karısının odasından çıkarken gördüğüm avukat Lakatos, kaplıcaya tedaviye yollanmış Bosnalı, Hersekli, Hırvat, Sloven köylüsü askerlerin yanında cılız bir yetim çocuktu. Özellikle sağlığına kavuşmak isteyen kadınların geldiği kaplıcamız, en büyük başarıya, büyük salonunda iyileşmek isteyen cesur savaşçıların sıra sıra oturduğu savaş yıllarında erişmiştir.
Dostumun karısı Gwendolin de tabii oradaydı... Aradan geçen yıllarda anavatanı düşman İngiltere'yi, kökenlerini unutmuş gibiydi. Avusturya-Macaristan ordu-sundaki çok renkli erkekler yelpazesi İngiltere'ye olan bütün duygularını söndürmüş olacaktı. Gwendolin artık Avusturyalı bir vatansever oluvermişti! Buna hiç şaşırmadım, ne de olsa kadınların davranışlarını sevgileri belirler. Savaşın bitmesiyle dostum kentine geri döndü. Eskisi gibi hâlâ âşıktı ve âşık her erkek gibi karısının ona hep sadık kalmış olduğuna kesinlikle inanmaktaydı. Karısı Gwendolin'in savaşın bitmiş olmasına çok öfkelendiğini söylememe gerek yok sanırım. Belki de kocasının dönmüş olmasına da kızmıştı. Fakat onu karşısında görür görmez savaş yıllarında öğrendiği ustalıkla boynuna sarıldı. Dostum ise bunu doğal olarak karısının o andaki heyecanı ve sevgisine yordu.
Artık Avusturya-Macaristan Monarşisi yoktu. Dostum isteseydi küçülmüş ve değişmiş Avusturya'nın bir diplomatı olarak yaşamını sürdürebilirdi (çünkü aslına bakılırsa o, tutkulu bir diplomattı), fakat o mesleğinden istifa etti. Ne de olsa yeterince parası vardı. Karısının ailesi de varlıklıydı. O günden sonra bütün günlerini karısı Gwendolin'e ayırmaya karar verdi."
kitap
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder