Kitabın 182. ve 183. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
Agafya o gece Tegami'nin evinde kaldıktan sonra sanki bambaşka biri oldu. Bana kalırsa yalnızca âşık olmak değildi bu. Yeni bir yüz kazanmıştı. Kopmuş bir parçası tekrar yerine gelmiş ve yüzünde yer etmişti sanki. Bunu sürekli hissediyor, gördükçe yadırgıyordum. Onu kıskanıyordum, hem de çok kıskanıyordum ama sıradan bir kıskançlıktan farklıydı bu. Zaman zaman karşımda yabancı bir yüz vardı, Agafya değildi o, başka biri, başka bir Agafya'ydı.
Hiç tanımadığım, nasıl davranacağımı bilmediğim, dahası ve daha acısı beni yok saymaya yakın bir kayıtsızlık, umursamazlık içindeydi bu yeni yüz. O beni biliyordu ama ben onu hiç bilmiyordum. Bütün bunlar aramıza soğuk, buzdan bir duvar örmüştü. Ardı görünmez değildi ama seçile-miyordu. Hepsi bir yana, bu yeni yüz, başka biri dediğim bu Agafya tümüyle Tegami'ye aitti. Beni delirten de işte buydu.
Agafya'nın günlüğünden:
Anton çok iyi arkadaşım, onu asla kaybetmek istemiyorum. Birçok kişi bunu anlamıyor, bir kadın bir adamla seviştikten sonra onunla nasıl dost olunur diyorlar. Halbuki ne var bunda? Bir ka-dının en iyi dostu bir erkektir ve seviştiği bir erkektir. Tegami'nin ne kadar yabanıl bir çekiciliği varsa Anton da bir o kadar sevimli, şeker ve samimi. O hiç sahip olmadığım ağabeyim gibi. Oysa Te-gami için ya onunsundur ya da yoksundur.
Dadısının yasını bırakmıştı o geceden sonra. Rusya'yı olmasa bile, sürgün olmanın acısını bile bir yana atmıştı. Tegami her şeyi unutturmuştu ona. Beni de unuttururdu. Belki şimdiden beni unutmuştu.
Gemide ve Tuzla'daki kampta geçen günleri, Prinkipo'da seviştiğimiz geceyi unutmuştu sanırım ya da er geç unutacaktı.
Savaş insanın bütün inançlarını kâğıttan kaplan gibi yıkar ve sizi hayatın hiçbir anlamı olmadığı düşüncesine sürükler. Agafya'yla birlikte geçirdiğim her an benim için eşsiz ve unutulmazdı. Bunu bilmek, bu duyguyu taşımak, insana yaşamının bir anlamı olduğuna inandırıyor, savaşın yaralarını sarıyordu. Agafya'nm bunları kolayca unuttuğunu görmek, unutacağını düşünmek, beni tekrar anlamsızlığın körkuyularına atıyordu.
Bunları Agafya'yla konuşmak, samimi bir havada dertleşmek isterdim. Beni güvenilir bir dost olarak gördüğünü biliyordum, haliyle, onunla dertleşmeme görünürde hiçbir engel yoktu ama bu da durumu kabullendiğim anlamına gelirdi.
Anton çok iyi arkadaşım, onu asla kaybetmek istemiyorum. Birçok kişi bunu anlamıyor, bir kadın bir adamla seviştikten sonra onunla nasıl dost olunur diyorlar. Halbuki ne var bunda? Bir ka-dının en iyi dostu bir erkektir ve seviştiği bir erkektir. Tegami'nin ne kadar yabanıl bir çekiciliği varsa Anton da bir o kadar sevimli, şeker ve samimi. O hiç sahip olmadığım ağabeyim gibi. Oysa Te-gami için ya onunsundur ya da yoksundur.
Dadısının yasını bırakmıştı o geceden sonra. Rusya'yı olmasa bile, sürgün olmanın acısını bile bir yana atmıştı. Tegami her şeyi unutturmuştu ona. Beni de unuttururdu. Belki şimdiden beni unutmuştu.
Gemide ve Tuzla'daki kampta geçen günleri, Prinkipo'da seviştiğimiz geceyi unutmuştu sanırım ya da er geç unutacaktı.
Savaş insanın bütün inançlarını kâğıttan kaplan gibi yıkar ve sizi hayatın hiçbir anlamı olmadığı düşüncesine sürükler. Agafya'yla birlikte geçirdiğim her an benim için eşsiz ve unutulmazdı. Bunu bilmek, bu duyguyu taşımak, insana yaşamının bir anlamı olduğuna inandırıyor, savaşın yaralarını sarıyordu. Agafya'nm bunları kolayca unuttuğunu görmek, unutacağını düşünmek, beni tekrar anlamsızlığın körkuyularına atıyordu.
Bunları Agafya'yla konuşmak, samimi bir havada dertleşmek isterdim. Beni güvenilir bir dost olarak gördüğünü biliyordum, haliyle, onunla dertleşmeme görünürde hiçbir engel yoktu ama bu da durumu kabullendiğim anlamına gelirdi.
Bu kitabı KitapGalerisi'nden bu linke tıklayarak satın alabilirsiniz.
kitap
