Kitabın 182. ve 183. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
BURJUVA SOL SİYASA AKP'NİN GÜCÜNE GÜÇ KATTI
Sınıfsal vasfını ve görevini unutan CHP kurmayları, "Sol ulusalcı" hastalığın etkisiyle burjuva demokratik karaktere ulaşma politikasına uzak durma tavrını inatla sürdürdüler. Küçük burjuva Sosyalist ve Kürt demokrat siyasilerin iddialarının aksine; CHP'nin, burjuva "sosyal demokrat" projesi oldu. Ancak CHP'nin yapısal karakteri bu projenin hayata geçirilmesini reddetti.
CHP'nin bayrağına kazılı kavramların çoğu; burjuva sosyalistlerin de sahip çıktığı ilkelerin karşılığı idi. Ancak Yapısal nedenlerle bu kavramlar; burjuva demokrasisinin tahribinde kullanılan argüman olarak kullanıldı.
Burjuva devletin kurucu partisi misyonuna layık olmak için yapılanan CHP; Devletçiliğe, milliyetçiliğe yapılan abartılı vurguyla ve kuruluş ilkelerini, değişmez, kutsal sayma tavrıyla; burjuva demokrat projeleri hayata geçirme pratiğinden uzaklaştı.
Milliyetçilik /devletçilik, ezilen ulusların başkaldırısını ezmek ve halkların kapitalist sömürü sistemine koşulsuz itaatini sağlamak ve yurttaşlık haklarının gasp edilmesine karşı halkların ayağa kalkışını bastırmanın şiarı yapıldı. Bu nedenle, Statükoculuk, CHP'nin karakteristik vasfı oldu. Statükocu vasfı; CHP'nin demokratikleşme sürecini geriden takip etmesini sağladı.
CHP'nin "sosyal demokrasi" iddiasının hayat bulması için; ilk ve can alıcı koşul; statükocu vasfından kur-tulmasıydı. Ancak CHP önderleri; kişisel erklerini sürdürmenin zemini olduğu için, statükocu vasfı korudular.
Dün olduğu gibi bugün de, Kürt sorunun çözümü için, AKP'nin önerdiği her pratiğe; daha ileri bir öneriyle katılması gerekirken; Burjuva liberal partiler dahi Kürt sorununa "düzen içi" çözüm bulma noktasına ulaşmasına karşın, CHP; Kürt sorununa geleneksel devletçi tavırla yaklaşarak, "sosyal demokrat" ayağını sakatladı.
Her kritik dönemeçte, meclis içi sorunların çatallaştığı anda; CHP'nin demokratik yöntemin kararlı savunucusu olmayı becerememesi ve statükocu çözümlere açık kapı bırakan ikircikli politika izlemesi; toplumun önemli çoğunluğunu, AKP destekçiliğine iteledi.
Güney Kürdistan'a askeri müdahalenin bayraktarlığına soyunan CHP politikası; bazı toplumsal kesimleri rahatsız etti. Bu toplumsal kesimler AKP'nin sınır ötesi harekata mesafeli durma tavrına sığındı.
Bir sermaye sınıf partisi olarak CHP'nin kimliğine aykırı şekilde, Avrupa Birliği'ne katılım için demokratikleşme projesine cepheden karşı çıkması, kendine puan kaybettirdi. AKP'nin Burjuva siyasasına uygun olarak; AB hedefini, söylemde de olsa benimsemesi ve projenin halk tarafından kendi yararına olduğunun kabulü, AKP'nin kazanç hanesine yazıldı.
Asıl sorun şu ki; CHP, dinin devlet eliyle kontrol edilmesinden yana oldu. Laiklik ilkesinin reddi olacak şekilde; dinci kurumların devletin organı olmasını benimsedi. Dolayısıyla din kurumlarında, dini referans göstererek siyaset yapan unsurların türemesine katkı sağladı.
Burjuva sol ve liberal partilerin, AKP karşıtı propagandası, halk arasında "milliyetçi" ve statükocu/ darbeci eğilimlerin güçlenmesine yol açtı. AKP'nin iktidar yürüyüşüne karşı "meydanlara çıkan" muhalif grupların anti demokratik kimliği; din referanslı hareketin "yolunun açılmasında" belirleyici faktör oldu. Milliyetçi, statükocu/darbeci yaklaşım; din referanslı hareketi besledi.
Adeta darbe çağrıcısı olan "Cumhuriyet" mitinglerine, demokratik uyarıcı olması gerekirken; milliyetçi devletçi kimlikleri (Prof. Dr. Necla Arat ve Prof. Dr. Nur Serter gibi, cumhuriyet kahramanlarını) meclise taşıyan CHP; burjuva demokrat toplulukların kuşkusunu çoğalttı.
CHP'nin kurucu misyonu; somut koşulların doğru analizi üzerine oturtulmuş, söylemine uygun burjuva demokratik bilinçle kurgulanmış stratejik yol haritası çizme faaliyetinin önüne barikat oldu.
Burjuva sol partiler, dinci gericiliğin boyatmasında önemli rol oynayan 12 Eylül askeri diktatörlük rejimi ile de hesaplaşmadı.
Bu kitabı KitapGalerisi'nden bu linke tıklayarak satın alabilirsiniz.Sınıfsal vasfını ve görevini unutan CHP kurmayları, "Sol ulusalcı" hastalığın etkisiyle burjuva demokratik karaktere ulaşma politikasına uzak durma tavrını inatla sürdürdüler. Küçük burjuva Sosyalist ve Kürt demokrat siyasilerin iddialarının aksine; CHP'nin, burjuva "sosyal demokrat" projesi oldu. Ancak CHP'nin yapısal karakteri bu projenin hayata geçirilmesini reddetti.
CHP'nin bayrağına kazılı kavramların çoğu; burjuva sosyalistlerin de sahip çıktığı ilkelerin karşılığı idi. Ancak Yapısal nedenlerle bu kavramlar; burjuva demokrasisinin tahribinde kullanılan argüman olarak kullanıldı.
Burjuva devletin kurucu partisi misyonuna layık olmak için yapılanan CHP; Devletçiliğe, milliyetçiliğe yapılan abartılı vurguyla ve kuruluş ilkelerini, değişmez, kutsal sayma tavrıyla; burjuva demokrat projeleri hayata geçirme pratiğinden uzaklaştı.
Milliyetçilik /devletçilik, ezilen ulusların başkaldırısını ezmek ve halkların kapitalist sömürü sistemine koşulsuz itaatini sağlamak ve yurttaşlık haklarının gasp edilmesine karşı halkların ayağa kalkışını bastırmanın şiarı yapıldı. Bu nedenle, Statükoculuk, CHP'nin karakteristik vasfı oldu. Statükocu vasfı; CHP'nin demokratikleşme sürecini geriden takip etmesini sağladı.
CHP'nin "sosyal demokrasi" iddiasının hayat bulması için; ilk ve can alıcı koşul; statükocu vasfından kur-tulmasıydı. Ancak CHP önderleri; kişisel erklerini sürdürmenin zemini olduğu için, statükocu vasfı korudular.
Dün olduğu gibi bugün de, Kürt sorunun çözümü için, AKP'nin önerdiği her pratiğe; daha ileri bir öneriyle katılması gerekirken; Burjuva liberal partiler dahi Kürt sorununa "düzen içi" çözüm bulma noktasına ulaşmasına karşın, CHP; Kürt sorununa geleneksel devletçi tavırla yaklaşarak, "sosyal demokrat" ayağını sakatladı.
Her kritik dönemeçte, meclis içi sorunların çatallaştığı anda; CHP'nin demokratik yöntemin kararlı savunucusu olmayı becerememesi ve statükocu çözümlere açık kapı bırakan ikircikli politika izlemesi; toplumun önemli çoğunluğunu, AKP destekçiliğine iteledi.
Güney Kürdistan'a askeri müdahalenin bayraktarlığına soyunan CHP politikası; bazı toplumsal kesimleri rahatsız etti. Bu toplumsal kesimler AKP'nin sınır ötesi harekata mesafeli durma tavrına sığındı.
Bir sermaye sınıf partisi olarak CHP'nin kimliğine aykırı şekilde, Avrupa Birliği'ne katılım için demokratikleşme projesine cepheden karşı çıkması, kendine puan kaybettirdi. AKP'nin Burjuva siyasasına uygun olarak; AB hedefini, söylemde de olsa benimsemesi ve projenin halk tarafından kendi yararına olduğunun kabulü, AKP'nin kazanç hanesine yazıldı.
Asıl sorun şu ki; CHP, dinin devlet eliyle kontrol edilmesinden yana oldu. Laiklik ilkesinin reddi olacak şekilde; dinci kurumların devletin organı olmasını benimsedi. Dolayısıyla din kurumlarında, dini referans göstererek siyaset yapan unsurların türemesine katkı sağladı.
Burjuva sol ve liberal partilerin, AKP karşıtı propagandası, halk arasında "milliyetçi" ve statükocu/ darbeci eğilimlerin güçlenmesine yol açtı. AKP'nin iktidar yürüyüşüne karşı "meydanlara çıkan" muhalif grupların anti demokratik kimliği; din referanslı hareketin "yolunun açılmasında" belirleyici faktör oldu. Milliyetçi, statükocu/darbeci yaklaşım; din referanslı hareketi besledi.
Adeta darbe çağrıcısı olan "Cumhuriyet" mitinglerine, demokratik uyarıcı olması gerekirken; milliyetçi devletçi kimlikleri (Prof. Dr. Necla Arat ve Prof. Dr. Nur Serter gibi, cumhuriyet kahramanlarını) meclise taşıyan CHP; burjuva demokrat toplulukların kuşkusunu çoğalttı.
CHP'nin kurucu misyonu; somut koşulların doğru analizi üzerine oturtulmuş, söylemine uygun burjuva demokratik bilinçle kurgulanmış stratejik yol haritası çizme faaliyetinin önüne barikat oldu.
Burjuva sol partiler, dinci gericiliğin boyatmasında önemli rol oynayan 12 Eylül askeri diktatörlük rejimi ile de hesaplaşmadı.
kitap
