Kitabın 4. ve 5. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
ÜÇ ARMAĞAN
ÜÇ ARMAĞAN
yaşıyordu.
Fakat yine bu şehirde, Prens'i hiç mi hiç sevmeyen ve her fırsatta zehirli bir dille çevresinde onu kötüleyip duran, yoksul mu yoksul bir adam vardı.
Prens, bu adamı tanımasına ve kendisine karşı beslediği duygulardan haberdar olmasına rağmen, yine de sabrediyor, tepki vermiyordu.
Sonunda Prens bir gün bu adamla biraz ilgilenmeye karar verdi. Ve bir kış gecesi, prensin bir hizmetçisi, bir çuval un, bir sepet soğan ve bir torba şeker yüklenerek bu yoksul adamın kapısını çaldı.
Kapı açılınca, prensin adamı ev sahibine, "Prens kendini hatırlatmak için bu armağanları gönderdi size," dedi.
Adam sevindi, şişindi; çünkü, prensin armağanlarını kendisine beslediği büyük saygının işareti olarak yorumladı. Ve gurur duyarak piskoposa koşup prensin bu yaptığını yetiştirdi. "Prens'in benim desteğimi nasıl arzu ettiğini görüyorsunuz, muhterem Peder," diye de böbürlendi.
Fakat piskopos ona, "Evet, ne kadar alicenap, ne kadar yüce gönüllü bir prens!" dedi, "ve sen ise ne kadar az anlıyorsun olup biteni.
O, simgelerle konuşuyor, ama anlayan kim! Un senin karnının doyması için; soğan senin kirli niyetlerin için; şeker de zehir saçan dilin için."
O günden sonra bu yoksul adam kendi gölgesinden bile çekinir oldu. Prens'e duyduğu kin ve nefret daha da arttı. Prens'in niyeti hakkında onu bilgilendiren piskoposa duyduğu nefretse ondan da fazlaydı.
Fakat hiç değilse, o günden sonra dilini yutmuş, kendine saklar olmuştu zehirli duygularını.
Bu kitabı KitapGalerisi'nden bu linke tıklayarak satın alabilirsiniz.
kitap
