Kitabın 176. ve 177. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
DİRVAS
Derler ki: Ümeyye'den Hişâm'ın
Devrinde, yakınlarında Şam'ın.
Üç yıl ekin olmamış kuraktan.
Can kaydına düşmüş artık urban.
Her hayme mezar olup kapanmış:
Altında beş on kadîd uzanmış.
Bakmış ki meşâyih-i kabâil:
Sıyrılmayacak bu derd-i hâil;
Bir karyede toplanıp, demişler:
Durdukça helakimiz mukarrer.
Madem ki şüyûhuyuz bu halkın,
Kalkın gidelim Hişâm'a, kalkın.
Bir duysa Halîfe'miz bu hâli;
Var merhamet etmek ihtimâli.
Hiç ak sakalıyla bir alay pîr,
Eyler de Emîr'e hâli tasvir,
Görmez mi o, halkı rahme şayan?
Sultansa da taş değil ya: İnsan!
Teklifi kabul eder bütün nâs;
Derler, yalınız: "Bulunsa Dirvâs.
Sinnen daha pek çocuktur amma
Olmaz o kadar talâkat asla."
Vaktâ ki girer şüyûh Şam'a,
Derhâl haber gider Hişâm'a:
Derler ki, beş on kabile geldi.
Der: Gelsinler saraya şimdi.
Birlikte çocuk dalar huzura,
Evvelce duâ eder de sonra,
Hiç pervasız girer kelâma...
Lâkin bu tuhaf gelir Hişâm'a;
Der: Sus a çocuk, büyük dururken,
Söz sâdır olur mu hiç küçükten?
Dirvâs o zaman kelâmı tekrar
Teshîr ile der: "Nedir bu âzâr!
Mikyası mıdır zekâvetin sin?
Dirvâs'ı çocuk mu zannedersin?
Bir dinle de sonra gör çocuk mu?
İnsaf nedir o sizde yok mu?
Ben söyleyeyim de bir efendim,
Susturmak elindedir efendim."
Dirvâs bakar Melik'te ses yok;
Mecliste değil ki ses, nefes yok;
Mu'tâdı olan talâkatıyle
Başlar söze eski şiddetiyle:
"Üç yıl mütemadiyen kuraklar,
Emsali görülmemiş sıcaklar,
Samanımızı kuruttu gitti;
Mezrûâtın umûmu bitti.
Binlerce çadır kapandı kaldı,
Çöl, mahşer-i mevt şekli aldı!
Şehrîleri besleyen kabâil,
Köy köy geziyor zelîl ü sâil!
Bu kitabı KitapGalerisi'nden bu linke tıklayarak satın alabilirsiniz.DİRVAS
Derler ki: Ümeyye'den Hişâm'ın
Devrinde, yakınlarında Şam'ın.
Üç yıl ekin olmamış kuraktan.
Can kaydına düşmüş artık urban.
Her hayme mezar olup kapanmış:
Altında beş on kadîd uzanmış.
Bakmış ki meşâyih-i kabâil:
Sıyrılmayacak bu derd-i hâil;
Bir karyede toplanıp, demişler:
Durdukça helakimiz mukarrer.
Madem ki şüyûhuyuz bu halkın,
Kalkın gidelim Hişâm'a, kalkın.
Bir duysa Halîfe'miz bu hâli;
Var merhamet etmek ihtimâli.
Hiç ak sakalıyla bir alay pîr,
Eyler de Emîr'e hâli tasvir,
Görmez mi o, halkı rahme şayan?
Sultansa da taş değil ya: İnsan!
Teklifi kabul eder bütün nâs;
Derler, yalınız: "Bulunsa Dirvâs.
Sinnen daha pek çocuktur amma
Olmaz o kadar talâkat asla."
Vaktâ ki girer şüyûh Şam'a,
Derhâl haber gider Hişâm'a:
Derler ki, beş on kabile geldi.
Der: Gelsinler saraya şimdi.
Birlikte çocuk dalar huzura,
Evvelce duâ eder de sonra,
Hiç pervasız girer kelâma...
Lâkin bu tuhaf gelir Hişâm'a;
Der: Sus a çocuk, büyük dururken,
Söz sâdır olur mu hiç küçükten?
Dirvâs o zaman kelâmı tekrar
Teshîr ile der: "Nedir bu âzâr!
Mikyası mıdır zekâvetin sin?
Dirvâs'ı çocuk mu zannedersin?
Bir dinle de sonra gör çocuk mu?
İnsaf nedir o sizde yok mu?
Ben söyleyeyim de bir efendim,
Susturmak elindedir efendim."
Dirvâs bakar Melik'te ses yok;
Mecliste değil ki ses, nefes yok;
Mu'tâdı olan talâkatıyle
Başlar söze eski şiddetiyle:
"Üç yıl mütemadiyen kuraklar,
Emsali görülmemiş sıcaklar,
Samanımızı kuruttu gitti;
Mezrûâtın umûmu bitti.
Binlerce çadır kapandı kaldı,
Çöl, mahşer-i mevt şekli aldı!
Şehrîleri besleyen kabâil,
Köy köy geziyor zelîl ü sâil!
kitap
