Kitabın 335. sayfasından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
34 "Tarihini bilmeyen, kendini bilmez"
"Çadırların önünde, öbek öbek yakılmış ateşlerin başında toplanan askerlerin arasında geziyordu Mehmed. Sınır boylarında kılıç sallamış, yaşını başını almış akıncılardan bıyıkları yeni terlemiş heveskâr savaşçılara, dervişlerin çağrısıyla vuruşmaya gelmiş Tanrı erlerinden padişahın buyruğuyla silah kuşanmış Sırp askerlerine kadar ülkenin en seçme bahadırları, akın akın gelmişlerdi surların önüne. Elbette çoğunun adını bile bilmiyordu genç hükümdar, ama çok iyi bildiği bir hakikat vardı; kendi hayatı ve devletin kaderi bu tanımadığı askerlerin ellerindeydi. Bir buçuk asır önce Söğüt'te doğan umut, büyüyerek yerküreyi kaplayacak mıydı, yoksa kaynağı cılız ırmaklar gibi bu Ortaçağ kalesinin görkemli surlarının önünde kuruyup gidecek miydi? İkinci kez tahta çıkan Murad Han oğlu Mehmed tahtta kalacak mıydı, yoksa hayalleri ikinci defa kırılarak saltanatı bir kez daha başkalarına mı bırakacaktı? Aysız gecenin altında karanlık bir heyula gibi yıkılıp üzerine gelen Kostantiniyye'ye baktı Mehmed. 'Ey bütün dünyanın arzuladığı şehir, ya ben seni alacağım, ya da sen beni,' diye mırıldandı."
Sırtımda bir ürperti hissettim. Hayır, açık havada etkisini iyice hissettiren sert rüzgârdan değil, Tahir Hakkı'nın etkileyici sözlerinden. Sadece ulusal gurur değildi bu, tarihe yön vermiş bir adamın kaderine şahit olmanın getirdiği o tuhaf histi. Aynı zamanda bir halkın yok oluşuyla yüzleşmenin hüznü. Bu toprakların en görkemli ve en trajik hikâyesi.
kitap
