Kitabın 106. ve 107. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
Oğullar Baba Olunca
Yusuf İslam'la bir televizyon röportajı yapmak için Londra'ya uçarken bütün çocukluğuma damgasını vuran o hazin şarkı çınlıyordu kulaklarımda... Müşfik ve babacan bir ses, yuvadan uçma vaktinin geldiğini hisseden oğluna öğüt veriyordu şarkıda... "Daha çok gençsin," diyordu: Öğreneceğin çok şey var.
Aceleye gerek yok. Sabırlı ol. Bir kız bul, evlen.
Ren de senin gibiydim bir zamanlar. Şimdi yaşlıyım ama mutluyum. Yarın sen yine burada olacaksın, ama düşlerin...
O sırada gençten bir ses olanca hırçınlığıyla bozuyordu şarkının ritmini...
Oğul cevaplıyordu babasını:
Oldum bittim, hep aynı eski hikâye Dillendiğim andan beri Hep dinlemem emrediliyor Ama bir yol var biliyorum Ki artık gitmem gerekiyor...
"Father and Son"ı dinlediğimde 15-16 yaşlarındaydım en fazla... Çat pat îngilizcemle elde sözlük, bu platin sesin söylediklerini anlamaya çalışıyordum. Sanki beni anlatıyordu. 15-16 yaşındaki her yeniyetme gibi, bu türden öğütler dinlemekten bitap düşmüştüm. Ve artık "gitme vakti'nin geldiğine inandırıyordum kendimi. Çünkü hissediyordum ki kalırsam, "yarın yine burada olacağım... ama düşlerim, artık beni terk etmiş olacak..."
Ergen ruhumuzda isyan ateşleri yakan bu sözlerin sahibini, Ankara'da bir plakçı dükkânının vitrininde görmüştüm ilk kez... Uzun siyah saçları ve Hz. İsa tablolarını andıran oval, narin yüzüyle bir long-play'in arkasından gülümsüyordu...
Ve işte bu ilk karşılaşmadan yaklaşık on beş yıl sonra o gülümseyen narin yüzün sahibiyle tanışmaya gidiyordum Londra'ya...
Dünkü yeniyetmeler, o on beş yıl içinde ya babalarının sözünü dinleyip sabretmiş ve bir kız bulup evlenmiş ya da o hırçın delikanlının sözüne kanıp ayaklanarak meçhul bir yolda düşlerinin peşine düşmüşlerdi.
Ya o şarkıyı söyleyen delikanlı?..
O, babasına resti çekip evi terk ettikten sonra kendini önce karanlık sokaklara, sonra bol ışıklı caddelere vurmuş, derken hiç ummadığı bir anda huzuru bir cami avlusunda bulmuştu.
"O şimdi Müslüman "di.
Hayatımın en tuhaf söyleşilerinden biriydi.
Ben Müslüman bir ülkede Cat Stevens'la yetişmiştim.
O, Cat Stevens'lığından, Müslüman olmak adına vazgeçmişti.
Ben onun şarkılarını anlayabilmek için İngilizce öğrenirken o, İslam'ı öğrenebilmek için Arapçaya merak sarmıştı. Sanki ikimiz de sahip olduğumuz kimlikten (Doğulu ya da Batılı, Müslüman ya da ateist, müzisyen ya da mümin) başka bir şey olabilmek için yola koyulmuştuk. Ben (ve Türklerin çoğunluğu) İslam'a sırt çevirip doludizgin Batı'ya koşarken o, Batı'dan kaçış yolunda İslam'a rastlamıştı. İşte ters yönlere doğru yelken açarken şimdi yolda karşılaşmıştık.
Söyleşi boyunca ikimiz de birbirimize terk ettiğimiz mazilerimizden dem vurduk. Ben ona eski kimliğini ve şarkılarını anımsattıkça o da bana Türklerin o şarkıları dinlemeden önce, hilafet döneminde ne kadar mutlu yaşadıklarını anlattı durdu. Ben ona "Lady d'Arbanville"in ölen bir sevgilinin ardından yazılmış bir ağıt olduğunu öğrendiğimde ne kadar üzüldüğümden söz ederken o bana, Yusuf Peygamber'in onca felaketten sonra nasıl selamete erdiğinden bahsediyordu.
Türkiye'deki Cat Stevens hayranları, nasıl onun "kandırılmış bir star" olduğuna inanıyorsa, o da Türkiye'deki Cat Stevens hayranlarının "kandırılmış Müslümanlar" olduğunu düşünüyordu.
Bu kitabı KitapGalerisi'nden bu linke tıklayarak satın alabilirsiniz.Yusuf İslam'la bir televizyon röportajı yapmak için Londra'ya uçarken bütün çocukluğuma damgasını vuran o hazin şarkı çınlıyordu kulaklarımda... Müşfik ve babacan bir ses, yuvadan uçma vaktinin geldiğini hisseden oğluna öğüt veriyordu şarkıda... "Daha çok gençsin," diyordu: Öğreneceğin çok şey var.
Aceleye gerek yok. Sabırlı ol. Bir kız bul, evlen.
Ren de senin gibiydim bir zamanlar. Şimdi yaşlıyım ama mutluyum. Yarın sen yine burada olacaksın, ama düşlerin...
O sırada gençten bir ses olanca hırçınlığıyla bozuyordu şarkının ritmini...
Oğul cevaplıyordu babasını:
Oldum bittim, hep aynı eski hikâye Dillendiğim andan beri Hep dinlemem emrediliyor Ama bir yol var biliyorum Ki artık gitmem gerekiyor...
"Father and Son"ı dinlediğimde 15-16 yaşlarındaydım en fazla... Çat pat îngilizcemle elde sözlük, bu platin sesin söylediklerini anlamaya çalışıyordum. Sanki beni anlatıyordu. 15-16 yaşındaki her yeniyetme gibi, bu türden öğütler dinlemekten bitap düşmüştüm. Ve artık "gitme vakti'nin geldiğine inandırıyordum kendimi. Çünkü hissediyordum ki kalırsam, "yarın yine burada olacağım... ama düşlerim, artık beni terk etmiş olacak..."
Ergen ruhumuzda isyan ateşleri yakan bu sözlerin sahibini, Ankara'da bir plakçı dükkânının vitrininde görmüştüm ilk kez... Uzun siyah saçları ve Hz. İsa tablolarını andıran oval, narin yüzüyle bir long-play'in arkasından gülümsüyordu...
Ve işte bu ilk karşılaşmadan yaklaşık on beş yıl sonra o gülümseyen narin yüzün sahibiyle tanışmaya gidiyordum Londra'ya...
Dünkü yeniyetmeler, o on beş yıl içinde ya babalarının sözünü dinleyip sabretmiş ve bir kız bulup evlenmiş ya da o hırçın delikanlının sözüne kanıp ayaklanarak meçhul bir yolda düşlerinin peşine düşmüşlerdi.
Ya o şarkıyı söyleyen delikanlı?..
O, babasına resti çekip evi terk ettikten sonra kendini önce karanlık sokaklara, sonra bol ışıklı caddelere vurmuş, derken hiç ummadığı bir anda huzuru bir cami avlusunda bulmuştu.
"O şimdi Müslüman "di.
Hayatımın en tuhaf söyleşilerinden biriydi.
Ben Müslüman bir ülkede Cat Stevens'la yetişmiştim.
O, Cat Stevens'lığından, Müslüman olmak adına vazgeçmişti.
Ben onun şarkılarını anlayabilmek için İngilizce öğrenirken o, İslam'ı öğrenebilmek için Arapçaya merak sarmıştı. Sanki ikimiz de sahip olduğumuz kimlikten (Doğulu ya da Batılı, Müslüman ya da ateist, müzisyen ya da mümin) başka bir şey olabilmek için yola koyulmuştuk. Ben (ve Türklerin çoğunluğu) İslam'a sırt çevirip doludizgin Batı'ya koşarken o, Batı'dan kaçış yolunda İslam'a rastlamıştı. İşte ters yönlere doğru yelken açarken şimdi yolda karşılaşmıştık.
Söyleşi boyunca ikimiz de birbirimize terk ettiğimiz mazilerimizden dem vurduk. Ben ona eski kimliğini ve şarkılarını anımsattıkça o da bana Türklerin o şarkıları dinlemeden önce, hilafet döneminde ne kadar mutlu yaşadıklarını anlattı durdu. Ben ona "Lady d'Arbanville"in ölen bir sevgilinin ardından yazılmış bir ağıt olduğunu öğrendiğimde ne kadar üzüldüğümden söz ederken o bana, Yusuf Peygamber'in onca felaketten sonra nasıl selamete erdiğinden bahsediyordu.
Türkiye'deki Cat Stevens hayranları, nasıl onun "kandırılmış bir star" olduğuna inanıyorsa, o da Türkiye'deki Cat Stevens hayranlarının "kandırılmış Müslümanlar" olduğunu düşünüyordu.
kitap
