Kitabın 178. ve 179. sayfalarından tanıtım amaçlı alıntı yapılmıştır.
Pazaryeri her zamankinden sessiz, sakin ve bir o kadar da ürkütücü görünüyordu. Erkeklerin çoğu savaşa gönderildiğinden mallarını satmak için az sayıda adalı gelmişti. Ama Atea'nın orada olmasını umuyordum. Onunla konuşmam gerekiyordu. Kilisedeki o unutulmaz Noel Arifesi olayının üzerinden aylar geçmişti. O günden beri Atea'yı görmemiştim ve onun için endişeleniyordum. Battaniyeler, onun iyi olduğundan emin olmak için sadece bir bahaneydi.
"Affedersiniz," dedim, kucağında bir bebekle oturan dişsiz bir kadına. Üzerinde bir yığın muz ve birkaç parça tozlu, egzotik görünümlü yeşilliğin bulunduğu bir masanın ardında oturuyordu. "Atea'yı gördünüz mü?"
Kadın beni şüpheli bakışlarla süzdükten sonra, "O burada değil," dedi, ilgisiz bir şekilde.
"Ah," diyerek battaniyeleri uzattım. "Ben sadece bunları ona vermek istemiştim."
İyi niyetim, kadının tutumunu değiştirmişti. Yumuşayarak birkaç yüz metre ilerideki bir bayın işaret etti. "O, Tita ile birlikte. Yeşil ev. Sen onu evde bulmak."
"Teşekkürler," diyerek bayıra doğru döndüm. Kamyonun kampa dönmesine bir saatten az bir süre vardı, o yüzden hızla kadının gösterdiği tepeye çıkan patikaya doğru yürüdüm. Fildişi rengi rugan ayakkabılarım çamurla kaplanmıştı, ama umursamıyordum. Koluma konan bir sivrisineği ezdikten sonra ağaçlıkların içine uzanan patikayı takip ettim. Gökyüzünü bir örtü gibi kapatan tropikal ormanın altında etraf daha karanlıktı. Sanki doğanın bir parçasıymış gibi yamaca uyum sağlayan küçük, yeşil evi az kalsın göremeyecektim. Bu, o ev olmalı, diye geçirdim içimden.
Tek odalı küçücük evin duvarına bir bisiklet dayalıydı. Ev, sahile vuran tahta parçalarından yapılmış gibi görünüyordu. Kapıyı çalmak üzere elimi kaldırdığım sırada bir tavuk ciyaklayarak beni ürküttü. Buraya bu şekilde gelmekle aptallık mı ettim?
Kapıda yaşlı bir kadın belirdi. Gri renkli saçları, tek bir örgü şeklinde örülmüştü.
Çekingen bir şekilde, "Atea'yı görmek için geldim," dedim ve battaniyelerin olduğu sepeti gösterdim.
"Affedersiniz," dedim, kucağında bir bebekle oturan dişsiz bir kadına. Üzerinde bir yığın muz ve birkaç parça tozlu, egzotik görünümlü yeşilliğin bulunduğu bir masanın ardında oturuyordu. "Atea'yı gördünüz mü?"
Kadın beni şüpheli bakışlarla süzdükten sonra, "O burada değil," dedi, ilgisiz bir şekilde.
"Ah," diyerek battaniyeleri uzattım. "Ben sadece bunları ona vermek istemiştim."
İyi niyetim, kadının tutumunu değiştirmişti. Yumuşayarak birkaç yüz metre ilerideki bir bayın işaret etti. "O, Tita ile birlikte. Yeşil ev. Sen onu evde bulmak."
"Teşekkürler," diyerek bayıra doğru döndüm. Kamyonun kampa dönmesine bir saatten az bir süre vardı, o yüzden hızla kadının gösterdiği tepeye çıkan patikaya doğru yürüdüm. Fildişi rengi rugan ayakkabılarım çamurla kaplanmıştı, ama umursamıyordum. Koluma konan bir sivrisineği ezdikten sonra ağaçlıkların içine uzanan patikayı takip ettim. Gökyüzünü bir örtü gibi kapatan tropikal ormanın altında etraf daha karanlıktı. Sanki doğanın bir parçasıymış gibi yamaca uyum sağlayan küçük, yeşil evi az kalsın göremeyecektim. Bu, o ev olmalı, diye geçirdim içimden.
Tek odalı küçücük evin duvarına bir bisiklet dayalıydı. Ev, sahile vuran tahta parçalarından yapılmış gibi görünüyordu. Kapıyı çalmak üzere elimi kaldırdığım sırada bir tavuk ciyaklayarak beni ürküttü. Buraya bu şekilde gelmekle aptallık mı ettim?
Kapıda yaşlı bir kadın belirdi. Gri renkli saçları, tek bir örgü şeklinde örülmüştü.
Çekingen bir şekilde, "Atea'yı görmek için geldim," dedim ve battaniyelerin olduğu sepeti gösterdim.
kitap
